Ik liep mijn ex tegen het lijf in de gevangenis en raakte opnieuw verliefd

Na lang twijfelen heb ik toch besloten dit te delen. Niet omdat er een oplossing is, maar omdat het me blijft achtervolgen. Misschien helpt het om het van me af te schrijven. Misschien helpt het iemand anders om niet dezelfde fout te maken.

Voor mijn werk moest ik naar een cellenhuis. Ik verwachtte niets bijzonders, tot ik daar onverwachts een ex van me tegenkwam. Hij zat vast, met nog 28 maanden te gaan. We zagen elkaar, maar spraken niet. Diezelfde dag ontving ik een bericht van hem via Facebook. Ik wilde eigenlijk niet reageren, maar deed het toch. Eén bericht werd een gesprek. Gesprekken werden dagelijkse communicatie. En voor ik het wist, zaten we weer in een relatie.

Ik weet hoe het klinkt: een relatie met een gedetineerde. Maar hij gaf me aandacht. Veel aandacht. Liefde. Woorden die ik al lang niet meer had gehoord. Het deed me goed. We belden, appten, stuurden foto’s. Ik zorgde voor hem. Elke week ging ik op bezoek, bracht spullen, beltegoed, Suribet. Zodat hij internet had, met mij kon bellen, en kon doen wat hij graag deed. Ik niet, maar liefde maakt je soms blind.

Anderhalf jaar lang was ik er. Elke week. Ik zag nooit iemand van zijn familie. Alles kwam van mij. Mijn geld, mijn tijd, mijn energie. Zelfs de Suribet waarmee hij speelde, kocht ik.

Tot hij op een dag won.

Zijn familie liet het geld uitcashen. Hij zei eerst niets. Pas later versprak hij zich. Toen ik hem vroeg waarom hij me niets had gegeven – geen SRD 1 – terwijl ik alles voor hem deed, zei hij iets wat me diep raakte: dat hij geen vrouwen vertrouwt met zoveel geld.

Ik werd boos. Gekwetst. En ik blokkeerde hem overal.

Toen begon de angst.

Hij dreigde mijn naaktfoto’s online te zetten als ik hem niet zou ontblokkeren en opnieuw Suribet zou sturen. Ik negeerde het, tot hij een Facebookaccount maakte met één van mijn foto’s en me een vriendschapsverzoek stuurde. Uit paniek ontblokkeerde ik hem. Daarna haalde hij het account weg.

Vanaf dat moment wilde ik niets meer. Maar ik deed alsof. Uit vrees. Ik ging nauwelijks nog op bezoek. Dat vond hij niet fijn. Zijn moeder hield het bezoek nog een maand vol, daarna stopte ook zij. Toen hij merkte dat hij geen bezoek, geen voorraad en geen geld meer kreeg, begon de druk. Telefoontjes. Manipulatie.

Ik stelde voor dat zijn moeder dan tenminste voorraad zou kopen. Dat wilde ze niet. Ze wilde haar geld sparen.

In diezelfde periode kreeg ik een aanrijding en zat ik zonder vervoer. Hij zei dat ik SRD 35.000 van hem mocht lenen, maar mét rente. Toen ik zijn moeder belde om het geld te regelen, weigerde ze. Ze zei dat ze me niet kende als haar schoondochter. Ik voelde me vernederd. Gebruikt. Alsof het allemaal om geld draaide.

Ik zat zonder vervoer, zonder geld, maar hij bleef me onder druk zetten om beltegoed en Suribet te sturen.

Ik schaamde me te veel om aangifte te doen. Dus vertelde ik het aan een vriendin. Zij vertelde het aan haar neef, die daar werkt. Hij heeft ingegrepen en het afgehandeld.

Toch bleef het niet stoppen. Hij had inmiddels een ander nummer. Andere accounts. Hij stalkt me nog steeds, maar ik blokkeer alles. Eén voor één.

Ik ben dankbaar dat hij geen foto’s meer van me heeft. Maar de schaamte blijft. De pijn ook. Niet omdat ik dom was, maar omdat ik liefhad en werd misbruikt.

Ik deel dit verhaal niet om medelijden te krijgen. Ik deel het omdat ik weet dat ik niet de enige ben. Als dit één persoon helpt om eerder grenzen te stellen, eerder weg te lopen, of hulp te zoeken, dan was het het waard.

Soms is liefde geen liefde. Soms is het controle, manipulatie en misbruik — verpakt in mooie woorden.