"Mijn moeder had een extreem zware bevalling die volledig uit de hand liep" - Deel 1

Als volwassen vrouw kijk je soms terug op alles wat je in dit leven hebt meegemaakt. Dan vraag je je af of die dieptepunten simpelweg deel uitmaken van het leven, of dat jij degene bent op wie God – of misschien de duivel – het gemunt heeft. 
Wanneer ik naar bepaalde succesvolle mensen kijk, motiveren zij mij om vol te houden. De meesten hebben een bizar verleden gehad en hebben desondanks de top bereikt.

Ik ben er nog lang niet en het zal waarschijnlijk nog even duren, maar ik wil mijn verhaal met jullie delen. Misschien niet op de manier zoals ik het oorspronkelijk kwijt wilde, maar waar het hart vol van is, rolt er op een gegeven moment iets uit. 
Let’s take a walk in my past, in this journey called life.

Eigenlijk kun je je van je eerste kinderjaren – en dan heb ik het over twee, drie of vier jaar – niet veel herinneren. Het enige wat je zeker weet, is dat je bent geboren. 
Ik zag het levenslicht op een mooie dag in het ’s Lands Hospitaal. En eigenlijk ging het vanaf mijn geboorte al mis.

Mijn moeder had een extreem zware bevalling die volledig uit de hand liep. Suriname was toen nog niet zo modern en een keizersnede was geen eenvoudige ingreep, zeker niet wanneer die meerdere keren nodig was. Door haar pech moest mijn moeder mij via een keizersnede ter wereld brengen. Daarbij werd ze verkeerd geprikt, waardoor ze in coma raakte.

Mijn familie was in rep en roer en eigenlijk hadden velen de hoop al opgegeven. Mijn oma bleef echter volhouden dat mijn moeder bij zou komen. Trust me: a mother’s prayer is everything you need. 
Toen mijn moeder uiteindelijk wakker werd, was ik al enkele dagen oud. In die tijd had mijn familie mij al een naam gegeven. Mijn moeder kreeg te horen dat ik Jo-ann heette en zag mij voor het eerst toen ze uit de intensive care kwam en mij eindelijk mocht vasthouden.

Mij is verteld dat ze mij hebben opgetild en voor haar gezicht hebben gehouden, zodat ze me kon aaien. Ik mocht nog niet op haar liggen, omdat ze het rustig aan moest doen. Gelukkig ging het daarna steeds beter. Ik mocht bij haar in bed liggen en uiteindelijk gingen we samen naar huis. Vanaf dat moment was ik oma’s lieveling.

En eerlijk, wat verwacht je anders? Je bent automatisch een zorgenkind wanneer men dacht dat je zonder moeder zou opgroeien. Niet alleen mijn oma, maar ook mijn tantes en nichten hielden ontzettend veel van mij. 
Ik neem aan dat ik een vrolijk kind was, want daar wordt vaak over gesproken. Ik hield van spelen, rennen en lachen en was een flinke eter. Lees meer/Read more hieronder.

[readmore]

Zelfs als tiener kreeg ik dat nog te horen. Een oom van mij zei vaak, wanneer ik lachte: 
“Je zou niet eens een uur niet kunnen lachen, bijna ik kiri yu ma…” 
Wat had ik daar mee te maken? Ik had er niet om gevraagd om op de wereld te komen en ik was zeker niet degene die haar had geopereerd. Ik begreep eigenlijk nooit waarom hij mij dat steeds voorhield en waarom de familie erom lachte. Maar hij had vast zijn reden.

Als peuter had ik een goed leven. Ik kende mijn moeder, mijn oma, mijn ooms en tantes. Al snel kwam er ook een man in mijn leven. In eerste instantie dacht ik dat het mijn vader was – kinderlogica. Maar omdat ik hem “oom” moest noemen en opnieuw kennis moest maken, begreep ik al snel dat het mijn stiefvader was.

Eerlijk gezegd kende ik het verschil niet, en dat zou ik ook niet leren kennen, want die man heeft mij nooit behandeld alsof ik ongewenst was. Hij kwam elke dag na zijn werk langs bij mijn moeder en nam altijd spullen voor mij mee. Letterlijk elke dag. Niet alleen voor mij, maar ook voor mijn moeder. Hij kocht eten voor mijn oma en de rest van het gezin.

Hij sprak weinig en was meestal samen met mijn moeder in de kamer. Ik kan me herinneren dat ik eens op het erf speelde, naar achteren liep en hen iets zag doen wat ik later pas in een film begreep. Toen realiseerde ik me dat het “vieze dingen” waren. Dat beeld is me altijd bijgebleven. Geloof het of niet: toen ik later seksueel actief werd, was dat het eerste wat ik wilde proberen.

Voor mij waren mijn moeder en stiefvader de perfecte ouders. Ze werkten hard en zorgden ervoor dat ik alles had wat mijn hartje begeerde.

Ik had eigenlijk geen zorgen en niets om bang voor te zijn. Tot die ene dag dat ik voor mijn oma naar de winkel moest. Een buurman, die dagelijks bij ons over de vloer kwam, riep me. Voor mij was hij geen vreemde; ik zag hem elke dag. Hij kwam elke ochtend langs en zat in de vooravond vaak met mijn oma tot laat te praten.

Ik liep naar zijn balkon en vroeg beleefd wat hij wilde.

“Ga je naar de winkel?” 
Ik knikte. 
“Wil je iets voor me kopen?” 
Ik knikte opnieuw. 
“Koop een pakje stroop voor me, dan mag je een pak koek voor jezelf nemen.”

Zoals hij het vroeg, deed ik het. Op de terugweg riep ik hem bij het balkon, maar ik kreeg geen antwoord. Ik riep nog een paar keer en hoorde toen: 
“Ik ben aan het koken, je kunt binnenkomen en het op tafel zetten.”

Nietsvermoedend deed ik wat hij zei. 
En toen ik eenmaal binnen was, gebeurde er iets dat ik nooit had zien aankomen. Iets waar ik nooit aan had gedacht. Iets waarvan ik niet eens wist dat het bestond.

Hij stond in de keuken… To be Continued.