Waarom je sommige vragen beter niet aan tafel stelt

Aan tafel zit de hele familie gezellig te eten. Opeens kijkt de zoon zijn vader nieuwsgierig aan en vraagt:  
“Papa, hoeveel soorten borsten zijn er eigenlijk?”

De vader verslikt zich bijna in zijn eten, kijkt even rond, en besluit dan dapper te antwoorden:  
“Nou jongen, grofweg drie. In de 20 zijn ze als meloenen: rond, fris en stevig.  
In de 30, 40 en 50 lijken ze meer op peren: nog steeds mooi, maar de zwaartekracht begint mee te doen.  
En vanaf 60… tja, dan zijn ze als uien.”

“Uien?” vraagt de zoon verbaasd.  
“Ja,” zegt de vader, “want als je er alleen al aan denkt, krijg je tranen in je ogen.”

De moeder en dochter hebben dit uiteraard gehoord en zijn niet bepaald amused.  
Na een korte stilte kijkt de dochter haar moeder aan en vraagt onschuldig:  
“Mam, hoeveel soorten penissen zijn er dan?”

[readmore]

De moeder glimlacht rustig en zegt:  
“Ach lieverd, mannen maken ook drie fases door.  
In hun twintig is hij als een lantaarnpaal: altijd rechtop, dag en nacht betrouwbaar.  
In hun 30, 40 en 50 wordt hij meer een bamboestok: wat flexibeler, maar nog prima inzetbaar.  
En in hun 60…”

“En 60?” vraagt de dochter nieuwsgierig.  
“Dan is hij als een kerstboom,” zegt de moeder droog.  
“Vanaf de stam is hij dood, en de ballen hangen er alleen nog voor de versiering.”